Terapia zaburzeń lękowych (nerwicy)

Warto odróżnić strach od lęku. Strach to reakcja na konkretne zagrożenie, które jest tu i teraz, np. gdy na pasy nagle wjeżdża samochód. Lęk dotyczy raczej tego, co niepewne, przyszłe albo wyobrażone, i może się pojawić nawet wtedy, gdy prawdziwego zagrożenia nie ma. Oba stany zna każdy z nas i same w sobie nie są zaburzeniem.

O zaburzeniu lękowym mówimy wtedy, gdy lęk jest silny i częsty, utrzymuje się długo i jest nieproporcjonalny do sytuacji albo pojawia się bez wyraźnego powodu. Utrudnia codzienne funkcjonowanie, np. pracę, relacje czy sen, i wiąże się z dużym cierpieniem psychicznym.

To, co dawniej nazywano nerwicą, dziś dzieli się na kilka grup zaburzeń. Słowo „nerwica” przeszło do języka potocznego i wciąż jest często używane, ale najnowsze klasyfikacje, ICD-11 i DSM-5, już go nie stosują. Największą grupą są zaburzenia lękowe, ale należą tu też m.in. natręctwa, trudności po silnym stresie i objawy psychosomatyczne. Łączy je to, że ważną rolę odgrywa w nich lęk.

Terapię zaburzeń lękowych prowadzę w nurcie psychodynamicznym, w gabinecie w Gdańsku. Więcej o tym, jak można zmienić swoją relację z lękiem, piszę w artykule Czy lęk da się oswoić?

• ciągłe zamartwianie się i trudność w „wyłączeniu” myśli,
• napięcie, niepokój i poczucie, że zaraz stanie się coś złego,
• nagłe ataki silnego lęku z kołataniem serca, dusznością, zawrotami głowy i obawą, że dzieje się coś bardzo złego, np. zawał,
• unikanie miejsc, sytuacji albo ludzi, które wywołują lęk,
• natrętne myśli oraz czynności powtarzane po to, by na chwilę zmniejszyć niepokój,
• dolegliwości z ciała bez wyraźnej przyczyny medycznej, np. bóle brzucha, głowy, ucisk w klatce piersiowej,
• ciągła obawa o własne zdrowie,
• problemy ze snem, rozdrażnienie, zmęczenie i trudności z koncentracją.

Jeśli objawy dotyczą ciała, warto najpierw skonsultować je z lekarzem, aby wykluczyć inne przyczyny. Gdy badania nie wyjaśniają dolegliwości, warto przyjrzeć się temu, co dzieje się w nas emocjonalnie.

Z jakimi trudnościami pracuję

W terapii pracuję z trudnościami, w których ważną rolę odgrywa lęk, m.in. z:

• zaburzeniem lękowym uogólnionym,
• zaburzeniem lęku panicznego (napadami paniki),
• fobiami, w tym fobią społeczną,
• lękiem separacyjnym i mutyzmem wybiórczym, także u młodzieży,
• zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym (natręctwami),
• objawami psychosomatycznymi,
• lękiem o zdrowie,
• trudnościami po silnym stresie lub trudnych wydarzeniach.

O tym, jak lęk potrafi przejąć nawet zwykły niedzielny wieczór, piszę w artykule Niedzielny wieczór – skąd bierze się lęk przed poniedziałkiem.

W trakcie psychoterapii pracujemy nad tym, żeby:

• zrozumieć, w jakich sytuacjach i dlaczego pojawia się lęk,
• dostrzec emocje i konflikty, które się za nim kryją,
• lepiej radzić sobie z napięciem,
• z czasem coraz mniej unikać tego, co budzi lęk,
• odzyskać poczucie wpływu na własne życie.

Przy silnych objawach pomocne bywa połączenie psychoterapii z leczeniem prowadzonym przez psychiatrę. O tym, czym różni się pomoc psychologa, psychiatry i psychoterapeuty, piszę w artykule Psycholog, psychiatra czy psychoterapeuta? Gdzie szukać pomocy.

Spotkania odbywają się raz albo dwa razy w tygodniu. Częstotliwość ustalamy wspólnie po konsultacjach, w zależności od potrzeb. Więcej o tym podejściu piszę w artykule o psychoterapii psychodynamicznej.

Pierwsze efekty mogą pojawić się po kilku miesiącach. Utrwalona zmiana wymaga natomiast systematycznej pracy. To proces, który potrzebuje czasu, cierpliwości i zaangażowania.

W sytuacji zagrożenia życia należy zadzwonić pod numer 112. Całodobowe, bezpłatne wsparcie w kryzysie psychicznym: 800 70 2222 i 116 123.